Sin categoría

María do Cebreiro

DOUS

O poema, esta vez, ten lugar na cociña

dun baixo. Non hai flores.

Hai fame e quizais présa.

Pouco valor. Segredos.

A historia non resiste máis lecturas.

Unha por cada un dos ocupantes

do baixo, que son dous.

Un leva unha chaqueta roubada

e dálle a volta.

O outro fala da seda,

como se houbese

seda

ou na cociña 

o interior da chaqueta

representase o lume,

o corazón.

A descrición ditaba

diferenza

de clase. Pero hai cambio

de planos:

o corazón é un músculo

(non se dá dixerido).

“Tes sede?” “Tes

aldea?” “Será certo que o sangue

tarda moito en callar?”

Arrímanse á parede. Preparan 

o erguemento.

Digamos que a presión

vai transladando aos poucos

os imáns da neveira:

as letras sen unir,

a torre Eiffel

de plástico, a representación

dunha estatua sen roupa

e sen cabalo.

(É ben pouco o que colle

nun poema.)

“Non che importa levar

a chaqueta dun morto?”

Quere pecharche os ollos.

Os labios,

como é obvio, non chegan

a xuntarse.

Entre eles non había un exceso

de linguaxe,

senón de mundo.

“Aínda pensas que os corpos 

se poden coñecer?”

Se as paredes

falasen. Mágoa de compostura,

agora que marcharon.

A casa está baleira, vai reclamando

aos poucos

protección oficial.


“Dous”, Polifonías, Xerais, 2006.

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s