Sin categoría

Rosalia de Castro

AMORES CATIVOS

Era delor i era cólera,

era medo i aversión,

era un amor sin medida,

era un castigo de Dios!

Que hai uns negros amores de índole pezoñenta

que privan os espritos, que turban as concencias,

que morden si acariñan, que cando miran queiman,

que dan dores de rabia, que manchan e que afrentan.

Máis val morrer de friaxen

que quentarse á súa fogueira.


BOS AMORES

Cal olido de rosas que sai de antre o ramaxen

nunha mañán de maio, hai amores soaves

quen’in de vir se sinten, nin se ve cando entraren

pola mimosa porta que o corazón lles abre

de seu, cal se abre no agosto

a frol ó orballo da tarde.

E sin romor nin queixa, nin choros, nin cantares,

brandos así e saudosos, cal alentar dos ánxeles,

en nós encarnan puros, corren coa nosa sangre

i os ermos reverdecen, do esprito onde moraren.

Busca estes amores,… búscaos,

si tes quen chos poida dare;

que estes son soio os que duran

nesta vida de pasaxen.


ROSALÍA DE CASTRO, Follas novas, 1880

Os Bos amores de Narf.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s